De abdij van Orval: stilte, mos en heilige stenen
Weet je, soms heb je gewoon een plek nodig waar je even helemaal kunt loskoppelen. En dan bedoel ik écht loskoppelen. Niet gewoon “minder meldingen”, maar “meer woordenloze momenten”. De abdij van Orval, verscholen in een groene vallei in de Gaume, doet dat met je. Het is zo’n plek waar zelfs je brein in slaapstand gaat om de schoonheid het te laten overnemen.
Ik kwam er aan op een zondagmiddag, een beetje moe, iets te lang online geweest. En plots: baf. Een bijna fysieke stilte die je omarmt zodra je de muren van de abdij voorbij bent. Geen lege stilte, nee. Een bewoonde stilte. Door de eeuwen. Door de stenen. Door de monniken. En, onder ons gezegd en gezwegen, door de zeer verleidelijke geur van een goed gebrouwen biertje.
Een levende ruïne
Wat opvalt, is de bijna melancholische elegantie van de ruïnes. Het is mooi, maar niet op een gladde of toeristische manier. Het is mooi omdat het getekend is, doorleefd, bijna verweerd door de tijd. Je wandelt tussen de ingestorte bogen, je loopt langs muren bedekt met mos, je gaat zitten zonder iets te zeggen, want hier praat je sowieso zachtjes. En je denkt bij jezelf: die monniken van toen, die hadden toch wel een verdomd goede smaak qua architectuur.
Een bier dat grenst aan spiritualiteit
Orval is ook een van de meest iconische trappisten van België. Vlakbij gebrouwen, door de cisterciënzer monniken zelf, volgens geheimen die ze elkaar waarschijnlijk tussen twee gebeden door toefluisteren. Het heeft die unieke smaak, een beetje bitter, een beetje fruitig, een beetje mystiek. Er is geen ander woord voor. En je kunt het ter plekke drinken, aan de bron, in een brasserie met uitzicht op de abdij. Eerlijk waar, na een meditatieve wandeling, een frisse Orval… dat grenst aan het goddelijke.
Een bron, een legende, een gravin (uiteraard)
De abdij dankt haar naam aan een legende: een gravin, Mathilde van Toscane, zou haar trouwring in een bron hebben laten vallen. Ze bad, en een forel sprong uit het water met de ring in zijn bek. Mathilde riep uit: “Dit is werkelijk een gouden dal (Val d’Or)!” Vandaar Orval. Voilà. Het is mooi, een tikkeltje kitsch, en het is perfect zo.
Een uitstap die bijblijft
Dit is niet het soort plek dat je bezoekt om “een vakje af te vinken”. Orval beleef je. En je denkt er nog vaak aan terug, wanneer de wereld te veel lawaai maakt. Het is een heel eenvoudig uitje, zonder poespas, maar eentje die je ziel verwarmt, als een zwaar deken op je schouders.
Praktische info
-
Adres: 6823 Villers-devant-Orval, Florenville
-
Bereikbaarheid: Auto verplicht (en GPS aanbevolen, de wegen in de Gaume raken graag de weg kwijt)
-
Bezoek: Toegankelijke ruïnes, brouwerijmuseum, tuinen, winkel met kaas, bier en zeep
-
Officiële website: www.orval.be
-
Foto’s: Andreas H. via Pixabay
Article rédigé par
