Ik wandelde in Furfooz: natuur, grotten en weldadige stilte
Er zijn van die plekken die je een beetje per toeval ontdekt, via een verkeersbord of een tip die ergens bij de koffie wordt gemompeld. En dan ga je erheen, zonder al te veel verwachtingen, gewoon om even een luchtje te scheppen. Het natuurreservaat van Furfooz is precies zoiets. Een prachtige groene verrassing, een tijdloze, verborgen en rijke plek, waar ik de tijd even vergat… en mijn e-mails.
Eerst even klimmen (maar het is de moeite waard)
Het pad begint rustig, maar al snel moet ik klimmen door een dicht bosje, terwijl de grond kraakt onder mijn schoenen. De lucht ruikt naar mos, vochtige bladeren en die geur van warme steen die je alleen op kalkplateaus vindt. Ik ben niet alleen: de vogels houden me gezelschap en een hagedis kijkt me aan met een blik die zegt: “Je hebt niet de beste dag gekozen voor een volledig zwarte outfit”.
Maar al snel wordt het uitzicht vrij. En daar verschijnt de Lesse, in de diepte, zacht en kalm, kronkelend als een aquarel. Stilte. Niets dan het ritselen van de bladeren. Ik ben al verkocht.
Een beetje geschiedenis, veel rotsen
Furfooz is niet zomaar een wandeling: het is 14 eeuwen menselijke aanwezigheid onder je voeten, in de holtes van de kliffen. Grot na grot ontdek ik holtes waar de prehistorische mens schuilde, een Romeinse broodoven (echt waar), en zelfs de ruïnes van een antiek fort, daar verstopt als een goed bewaard geheim. Dit alles zonder gidsen of drukte. Alleen ik, de stenen en een paar andere wandelaars die fluisteren als in een bibliotheek van de natuur.
En laten we het over de natuur hebben
Ik kwam wilde orchideeën tegen, jeneverbesstruiken, en wat volgens mij een koppel valken was dat boven de rotsen aan het onderhandelen was over de jacht. Hier geen keurig grindpad: het pad is levendig, een beetje ruw, het voelt echt aan. Zelfs de informatieborden hebben die rustige en educatieve toon die je in sommige musea zou willen zien.
Einde van de wandeling met de voeten in het water (of bijna)
Na twee goede uren contemplatief wandelen (en een paar onhandige foto’s van vlinders), kom ik aan bij La Flobette, een klein cafeetje aan de rand van de Lesse. Een boterham met geitenkaas, een lokaal biertje (lekker fris), en mijn benen die me dankbaar zijn. De rivier stroomt vlakbij, vredig, en ik denk bij mezelf dat ik eerlijk gezegd zelden zo’n eenvoudige en rustgevende plek heb gezien.
Article rédigé par
