Amélie en de metafysica van de buizen: wanneer het denken ontstaat uit een papfles
Kan een zuigeling een existentiële crisis hebben? Kunnen we in één adem lachen om God, mayonaise en ouderlijke liefde? En had Amélie Nothomb voorzien dat haar metafysisch-burleske roman ooit verfilmd zou worden… als animatiefilm?
Welnu, ja. En het is een vreemd, grappig en diep ontroerend pareltje geworden onder de titel: Amélie en de metafysica van de buizen.
Een grafische stijl die allesbehalve kinderachtig is
Vanaf de eerste seconden begrijp je dat je in een andere wereld bent. Die van het Japan van de jaren ’70, gezien vanuit de wieg. De animatie mengt zwevende pasteltinten, bijna ambachtelijke texturen en een innerlijke voice-over — die van baby Amélie, de onwaarschijnlijke belichaming van een wispelturige en heldere mini-godheid.
Ze denkt dat ze God is. Dan ontdekt ze witte chocolade. En alles stort in. Of liever… alles begint.
Een kleine Belgische in volle verlichting
We volgen dus deze kleine geëxpatrieerde Belgische, een mini-Nothomb versie, die de wereld observeert met een nu al vlijmscherpe ironie. We gaan van stille extase naar de verwerping van de wereld, van binnenpretjes naar het trauma van de kamerpot. Dit alles met een ontregelende poëzie en een tederheid die nooit melig wordt.
Deze film kiest niet voor gemakkelijke animatie. Hij probeert niet om kinderen te behagen. Hij knuffelt het absurde en streelt het tragische met een in groene thee gedoopte pen. Gevoelige volwassenen zullen de duizelingen van het ontluikende denken herkennen, de absurde woedeaanvallen van een heldere baby, de eerste banden met de wereld. En, uiteraard, die typisch Belgische manier om het bestaan heel serieus te nemen… zonder ooit te stoppen met zichzelf te spotten.
Nothomb + Animatie = vreemde perfectie
Een roman van Amélie Nothomb bewerken is al een uitdaging. Maar het in animatie doen, is een waanzinnige gok. En toch slaagt deze film erin om net datgene te vangen wat het boek zo ongrijpbaar maakte: die mix van zelfspot, filosofische duizeling en intieme komedie.
Het verhaal wisselt zwevende momenten, stiltes vol betekenis en subtiele lachsalvo’s af. Je voelt dat elk shot is bedacht als een miniatuur — een schilderij van het bewustzijn dat ontwaakt. Het is vreemd, ja. Maar het is grote kunst.
Te zien voor…
-
Zij die van Amélie Nothomb houden, natuurlijk.
-
Zij die een intelligente en contemplatieve animatiefilm willen.
-
Zij die zachtjes willen lachen, zonder schateren maar met het hart.
-
Zij die nooit begrepen waarom baby’s “engeltjes” werden genoemd… en die bij het buitengaan misschien een idee zullen hebben.
Bonus: En daarna?
Zin om in het Nothomb-universum te blijven? (We begrijpen u.) Herlees Met angst en beven (Stupeur et tremblements), kijk naar Tokyo Fiancée, of… ga wandelen in een Japanse tuin bij u in de buurt, om de contemplatie te verlengen. Ja, er is er eentje in Hasselt, en die is de omweg waard.
En als u zich ook ooit hebt afgevraagd of u God was voordat u chocolade ontdekte… dan hebt u uw film gevonden.
Article rédigé par
