Carnaval van La Louvière Geverifieerde vermelding

Louvière 2026: Wanneer het hart van de wolven klopt op het ritme van de trommels
Van 15 tot en met 17 maart 2026 is Louvière niet langer zomaar een stad: het wordt het toneel voor een eeuwenoude emotie, een betoverend intermezzo waar de tijd stilstaat. Zondag 15 maart, dit moment van pure vreugde midden in de vastentijd, staat op het punt om weerklank te vinden in elke straatsteen en elke ziel van de Wolvenstad.

Zondag 15 maart: Het ontwaken en de hemelse apotheose
Het begint allemaal in de geheimzinnigheid van de nacht, om 3:00 uur, wanneer de stilte wordt verbroken door de eerste slag van de trommelstok: het is de collecte. Het stampen van hoeven op de koude grond klinkt, een belofte dat de lente eraan komt. De enige keer dat men de ochtendserenades hoort. 's Middags biedt de Rondeau op het Place Communale (Stadsplein) een zee van struisvogelveren die in de zon wapperen, terwijl sinaasappels, symbolen van vrijgevigheid, de lucht in worden gegooid.

Het hoogtepunt van deze eerste dag vindt 's avonds plaats op het Place Communale. Een magnifieke vuurwerkshow verlicht de Louvière-nacht. In de oogverblindende explosies van kleur verandert de hemel in een levend schilderij. Het moment van absolute genade komt tijdens de grote finale: als de rook optrekt, onthult een spectaculaire lichtshow het motto van het carnaval: "Cum Lupis Laetare" (Verheug je met de Wolven). Het is een moment van intense saamhorigheid waarin de trots op het thuishoren in dit land tot uiting komt.

Maandag 16 maart: De Wolvencommunie
Maandag staat in het teken van herenigingen en gedeelde vriendschap. De grote middagprocessie wordt opgevoerd door de reuzen D'Jobri en D'Jobrette, bewakers van onze identiteit, gevolgd door een explosie van kleur en muziek. Hier komt de geest van La Louvière het helderst tot uiting: warm, trots en diep menselijk.

Dinsdag 17 maart: Offer en wedergeboorte
Op dinsdag neemt de fantasie de straten over met de kostuumverenigingen voor een laatste uitdaging aan de winter. Naarmate de avond valt, wordt de sfeer plechtiger voor het ritueel van het verbranden van de stromannen.

Voor het hoofdkwartier van de verenigingen wordt een vuur aangestoken om de cyclus af te sluiten. Kijkend naar de brandende stroman, ziet men niet alleen het einde van de festiviteiten, maar ook de overwinning van het licht. De vlammen dansen nog een laatste keer op het ritme van de trommels en voeren de vermoeidheid van de winter weg. Het is een tijdelijk afscheid, een overgangsritueel waarbij we elkaar al beloven elkaar volgend jaar weer te zien.

Het feest is van ons (Onze Folklore)
Tot slot, hier zijn een paar woorden in onze prachtige regionale taal om deze geest te vieren:

"Zodra we de trommel stemmen, beginnen onze harten te kloppen. Carnaval is onze ziel, onze trots. We verzamelen ons rond het vuur, we lachen, we dansen en we zeggen tegen onszelf dat we hier echt thuishoren. Het mooiste feest ter wereld is het feest dat ons weer samenbrengt!"

(Zodra we de trommel horen, beginnen onze harten weer te kloppen. Carnaval is onze ziel, onze trots. We verzamelen ons rond het vuur, we lachen, we dansen en we zeggen tegen onszelf dat we hier thuishoren. Het mooiste feest ter wereld is het feest dat ons weer samenbrengt!) Leve Carnaval! Leve Laetare!