Adeline Dieudonné – La Vraie Vie: kind zijn, maar dan in een bijtende, elektrische versie
Het is een boek dat begint als een banale zomer in een banale verkaveling. En dan, heel snel, ontspoort het. Niet met veel kabaal. Maar met die doffe, sluimerende spanning die je ribben samendrukt zonder waarschuwing. La Vraie Vie (Het echte leven) is een klap in je gezicht. Een echte. Niet eentje waarvan je moet huilen, maar eentje die je wakker schudt.
Een meisje, een broer, een jagende vader, een uitgebluste moeder
De vertelster – die nooit een naam krijgt – woont in een huis waar liefde is vervangen door angst. Angst voor de vader, een bruut die wreed is. Angst voor de moeder, die afwezig is, zelfs als ze er fysiek is. Zij, zij klampt zich vast. Eerst aan haar kleine broertje. Daarna aan de wetenschap. Want ze is slim, deze tiener. En helder van geest. Té helder.
Wanneer een drama haar wereld op zijn kop zet, besluit ze dat het tij moet keren. Maar niet op de manier van sprookjes. Nee. Met vergelijkingen, kwantumfysica en huis-tuin-en-keukenexperimenten. Ze wil de tijd terugdraaien. Terug naar ‘ervoor’. De onschuld terugwinnen, het echte leven weer aan elkaar lijmen.
Een stijl zonder franjes, op het scherp van de snede
De roman schiet vooruit, recht op zijn doel af als een pijl. De zinnen zijn kort, nerveus en komen binnen. Elk woord is er om te raken, om te schuren, om wakker te maken. En ondanks de duisternis van het verhaal, zet Adeline Dieudonné een stem neer vol leven, ironie en – bij vlagen – zelfs licht.
Het is een emancipatieverhaal dat je naar de keel grijpt. En het is, tussen de regels door, ook een ode aan intelligentie en innerlijk verzet. Het soort verzet dat een jong meisje ertoe drijft de angst te trotseren en de wereld te proberen begrijpen, om hem niet zomaar te moeten ondergaan.
Waarom is dit boek cult geworden?
Omdat het praat over kindertijd, huiselijk geweld en stilte, zonder in melodrama te vervallen. Omdat het brutaal menselijk is. Omdat het geschreven is zoals je leeft als je vijftien bent: jachtig, woedend, maar ook dromend. En vooral, omdat het ons achterlaat met een zeldzame zekerheid: van deze schrijfster hebben we het laatste nog niet gehoord.
In het kort
-
Titel: La Vraie Vie (Het echte leven)
-
Auteur: Adeline Dieudonné
-
Verschenen: 2018
-
Prijzen: Prix Renaudot des lycéens, Prix Fnac, Prix Filigranes… (en nog een hele hoop andere)
-
Verfilming: In de maak, wordt gefluisterd
-
Leeservaring: Intens, snel en eentje die sporen nalaat
-
Sfeer: Tussen een intieme thriller en een gitzwarte coming-of-age
Als je houdt van romans die je door elkaar schudden, personages die vechten om adem te halen en een schrijfstijl die recht naar het hart (en de onderbuik) gaat, dan is La Vraie Vie verplichte kost in de Belgische literatuur.
Article rédigé par
