Charles Henry Sommelette – Marion Fabien (landschap)

Technieken: tekenen, schilderen, keramiek

Het landschap bewonen

Het landschap kan niet gereduceerd worden tot een mooi beeld. Het is een plek van leven, van overgang, van herinnering en van strijd. Het is wat we doorkruisen, wat we transformeren, wat we soms vergeten. Met de tentoonstelling "Het landschap bewonen" onderzoeken twee hedendaagse kunstenaars, Charles Henry Sommelette en Marion Fabien, de manier waarop we onze omgeving leven, dromen of verwaarlozen.

In hun werk wordt het landschap een gevoelige en kritische ruimte, een plek van observatie, zorg en verbondenheid. Verre van een ansichtkaart is het afwisselend kwetsbaar, gefragmenteerd en herschikt – een territorium in beweging, een spiegel van onze tijd.

Charles Henry Sommelette onderzoekt met zijn houtskoolwerk het begrip sporen: sporen die door mensen worden achtergelaten op de grond, in bossen en op braakliggende terreinen. Hij verkent privétuinen, gebieden in transitie, waar de natuur zichzelf verdedigt of herbouwt. Zijn blik is aandachtig, bijna documentair, maar altijd poëtisch. Hij onthult stiltes en breuken, de discrete gebaren die vertellen over een andere manier van leven.

Marion Fabien, van haar kant, ontvouwt een grafisch en gevoelig universum, ergens tussen tekenen en keramiek. Ze componeert intieme, vaak fragmentarische landschappen die lijken op emotionele kaarten. Haar werk bevraagt de verbindingen die we smeden – of hebben verbroken – met het leven. Haar territoria zijn soms innerlijk, soms bewoond door geluiden, ademhalingen en wortels, zoals zoveel pogingen om opnieuw contact te maken met een beschadigde maar nog steeds levendige natuur.

Door deze twee unieke perspectieven nodigt Inhabiting the Landscape ons uit om onze relatie met de omgeving te heroverwegen. Hoe kijken we naar onze omgeving? Wat is er overgebleven van de plekken waar we doorheen zijn gereisd? En wat kan kunst nog doen om vorm te geven aan wat vervaagt?

Hier is het landschap niet langer een decor. Het wordt een gedeeld territorium, een bewegende herinnering, de belofte van een nieuwe verbinding tussen natuur en cultuur. Een uitnodiging om het anders te bewonen.